Patron parafii

Fragmenty z Pisma Świętego,

które nawiązują do

św. Michała Archanioła.

 STARY TESTAMENT

  1. Księga Daniela

Dn 10,12-13 „Powiedział więc do mnie: «Nie bój się, Danielu! Od pierwszego bowiem dnia, kiedy starałeś się usilnie zrozumieć i upokorzyć przed Bogiem, słowa twoje zostały wysłuchane; ja zaś przybyłem z powodu twoich słów. Lecz książę królestwa Persów sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni. Wtedy przybył mi z pomocą Michał, jeden z pierwszych książąt. Pozostawiłem go tam przy królach Persów. Przyszedłem, by udzielić ci zrozumienia tego, co spotka twój naród przy końcu dni; bo to widzenie odnosi się do tych dni».”

  1. Księga Daniela

Dn 10,20b-21b „Teraz muszę znów walczyć z księciem Persów, a gdy skończę, wówczas nadejdzie książę Jawanu. Nikt zaś nie może mi skutecznie pomóc przeciw nim z wyjątkiem waszego księcia Michała”

  1. Księga Daniela

Dn 12,1 „W owych czasach wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dzieci twojego narodu. Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia: ci wszyscy, którzy zapisani są w księdze.”

  1. Księga Wyjścia

Wj 32,33-34 „Pan powiedział do Mojżesza: «Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi. Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a mój anioł pójdzie przed tobą. A w dniu mojej kary ukarzę ich za ich grzech».”

  1. Księga Wyjścia

Wj 33,2 „I wyślę przed tobą anioła, i wypędzę Kananejczyka, Amorytę, Chetytę, Peryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę.”

  1. Księga Jozuego

Joz 5, 13-15 „Gdy Jozue przebywał blisko Jerycha, podniósł oczy i ujrzał przed sobą męża z mieczem dobytym w ręku. Jozue podszedł do niego i rzekł: «Czy jesteś po naszej stronie, czy też po stronie naszych wrogów?» A on odpowiedział: «Nie, gdyż jestem wodzem zastępów Pańskich i właśnie przybyłem». Wtedy Jozue upadł twarzą na ziemię, oddał mu pokłon i rzekł do niego: «Co rozkazuje mój pan swemu słudze?» Na to rzekł wódz zastępów Pańskich do Jozuego: «Zdejm obuwie z nóg twoich, albowiem miejsce, na którym stoisz, jest święte». I Jozue tak uczynił.”

  1. Księga Zachariasza

Za 3, 1-10 „1 Potem [Pan] ukazał mi arcykapłana Jozuego, który stał przed aniołem Pańskim, a po jego prawicy stał szatan oskarżając go. [Anioł] Pański tak przemówił do szatana: «Pan zakazuje ci tego, szatanie, zakazuje ci tego Pan, który wybrał Jeruzalem. Czyż nie jest on niby głownia wyciągnięta z pożogi?» A Jozue, stojący przed aniołem, miał szaty brudne. I zwrócił się anioł do tych, którzy stali przed nim: «Zdejmijcie z niego brudne szaty!» Do niego zaś rzekł: «Patrz – zdejmuję z ciebie twoją winę i przyodziewam cię szatą wspaniałą». I tak mówił jeszcze: «Włóżcie mu na głowę czysty zawój». I włożyli mu na głowę czysty zawój, i przyodziali go wspaniale. A działo się to w obecności anioła Pańskiego. Po czym anioł Pański napomniał uroczyście Jozuego: «Tak mówi Pan Zastępów: Jeżeli wytrwasz na moich drogach, jeżeli wierny będziesz posłudze dla Mnie, uczynię cię przełożonym mojego domu i opiekunem moich przedsionków i policzę cię w poczet tych, którzy tutaj stoją. Arcykapłanie Jozue, słuchaj ty i twoi towarzysze, którzy są twoimi doradcami, gdyż przez tych mężów spełni się cudowna obietnica, albowiem ześlę sługę mego – Odrośl. Patrz – oto kamień, który kładę przed Jozuem: na tym kamieniu jest siedem oczu, Ja sam na nim wyrzeźbię napis i w jednym dniu zgładzę winę tego kraju – wyrocznia Pana Zastępów. W owym dniu – wyrocznia Pana Zastępów – będziecie się wzajemnie zapraszać, [by odpoczywać] w cieniu winorośli i drzew figowych».”

NOWY TESTAMENT

  1. List św. Judy

Jud 1,9 „Gdy zaś archanioł Michał tocząc rozprawę z diabłem spierał się o ciało Mojżesza, nie odważył się rzucić wyroku bluźnierczego, ale powiedział: «Pan niech cię skarci!»”

  1. Apokalipsa św. Jana

Ap 12,7-9 „I nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, ale nie przemógł, i już się miejsce dla nich w niebie nie znalazło. I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, który się zwie diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim strąceni zostali jego aniołowie.”

 

 

Michał Archanioł w Księdze Daniela

 

Imię Michała Archanioła występuje w Piśmie Świętym pięć razy: trzy razy w Starym Testamencie (Dn 10, 13. 21; 12, 1) i dwa w Nowym (Ap 12, 7nn; Jud 9). Ponieważ naszym celem jest odkrycie postaci i roli Michała w Księdze Daniela, to najpierw zapoznamy się z nią nieco, następnie z interpretacją czwartej wizji, w której występuje to imię, po czym zajmiemy się szerzej postacią Michała Archanioła i rolą, jaką on pełni jako „pierwszy” wśród aniołów i szczególny opiekun Izraela.

Szczególne cechy Księgi Daniela

Księga Daniela to dzieło wielojęzyczne. Została napisana w języku hebrajskim, aramejskim i greckim. Księga ta powstała w niezwykle trudnym dla Izraela okresie powstania machabejskiego, około 164 roku przed Chrystusem i miała za zadanie pomóc Izraelitom ocalić swoją tożsamość i wiarę w Boga. Księgę Daniela pod względem treści dzielimy na trzy części.  Pierwsza część to opowiadania: o bohaterskich czynach Daniela i jego towarzyszy na dworze w Babilonie; o doświadczeniach mądrego i prawego dworzanina, którego Bóg wspiera swoją mocą; dotyczące materii teologicznej i moralnej. Druga część przedstawia cztery apokaliptyczne wizje Daniela, dotyczące: czterech bestii i „jakby Syna Człowieczego”, walki barana i kozła, anioła Gabriela oraz biegu historii świata od Cyrusa do Antiocha IV Epifanesa i wypadki, które nastąpią po śmierci prześladowcy. Natomiast trzecia część zawiera dodatki przekazane tylko przez tradycję grecką: modlitwę Azariasza i kantyk trzech młodzieńców; opowiadanie o Zuzannie oraz dwa niezależne opowiadania o Belu i Smoku.

Czwarta „wizja apokaliptyczna”

Po raz pierwszy i jedyny; właśnie w czwartej wizji, pojawia się bardzo wyraźnie pozaziemska postać Michała Archanioła. Wyszczególniamy w niej następujące epizody: epifanię istoty niebiańskiej , dialog Daniela z aniołem, długie przemówienie anioła w formie monologu oraz epilog zawierający dodatkową wizję. Otóż anioł, niewymieniony z imienia, przekazuje Danielowi relację o dziejach królestwa perskiego oraz imperium Aleksandra Wielkiego, po czym czyni długi opis historii dynastii Seleucydów, a szczególnie wielkiego prześladowcy Izraelitów – Antiocha IV Epifanesa.

Anioł-interpretator przekazuje Danielowi objawienie dotyczące wydarzeń w dwóch sferach: niebiańskiej i ziemskiej. Najpierw przedstawia przebieg walki w niebiosach, której rezultat ma decydujący wpływ na wydarzenia ziemskie. Następnie przedstawia historyczne konsekwencje wojny niebiańskiej. W końcu znów powraca do sceny niebiańskiej. To pozwala nam zgrupować powyższy materiał następująco: sfera niebiańska (walka istot niebiańskich); sfera ziemska (wydarzenia historyczne); ostateczne wypełnienie (zwycięstwo Michała, zmartwychwstanie i wywyższenie).

Michał Archanioł najwyższy godnością i władzą wśród aniołów (10,13)

Bóg chętnie wysłuchał pokornej modlitwy Daniela i wysłał do niego anioła, aby mu objawił tajemnicę przyszłości. Z „przemówienia anioła” Daniel dowiaduje się o konflikcie, który toczy się w niebiosach pomiędzy istotami niebiańskimi. Anielski posłaniec był w tym czasie powstrzymywany przed dostarczeniem Danielowi objawienia przez „księcia królestwa Persów”. Wyrażenie „książę królestwa Persów” oznacza niewątpliwie anioła, który w sferze niebiańskiej jest opiekunem Persji, to jest jej patronem. Autor natchniony rozwija tu zapoczątkowaną przez proroka Zachariasza naukę, że nie tylko jednostki, ale także społeczności i narody mają swoich aniołów stróżów i opiekunów. Wszyscy oni, choć reprezentują niejednokrotnie sprzeczne ze sobą interesy narodów, którymi się opiekują, dążą do jednego celu, a mianowicie, by w tych narodach spełniła się wola Boża. Anioł opiekujący się Persją usiłował przeszkodzić w tym, by anioł-interpretator skontaktował się z Danielem i przekazał mu prawdy o przyszłości jego narodu. „Książę królestwa Persów” okazuje się jednym z aniołów będących obrońcami narodów nieprzyjaznych Izraelowi. Ten tajemniczy konflikt między aniołami podkreśla prawdę, że przeznaczenie narodów pozostaje sekretem niedostępnym nawet dla aniołów opiekujących się danym narodem – aż do Objawienia Bożego. Ponadto, pozwala sądzić, że wydarzenia, które mają miejsce na ziemi, wcześniej rozgrywają się w niebiosach pomiędzy książętami tych królestw jako wyraz woli Boga, który kieruje historią świata. To tę właśnie prawdę chce objawić Danielowi anioł-interpretator.

Dopiero wówczas, gdy „Michał, jeden z pierwszych książąt” przybył z pomocą posłańcowi wysłanemu przez Boga do Daniela, ten został uwolniony i mógł przekazać prorokowi przesłanie. Właśnie w tym dość tajemniczym kontekście anioł o imieniu Michał jest określony zaszczytnym, jedynym tego rodzaju hebrajskim tytułem: „jeden z pierwszych książąt”, które wskazuje na anioła o niezwykłym autorytecie i władzy.

Michał Archanioł szczególny opiekun Izraela (10,21;12,1)

Zanim anioł-interpretator opuści Daniela i odejdzie, aby walczyć z „księciem Persów” (10,20), w której to walce może mu skutecznie pomóc jedynie „wasz książę Michał”, obiecuje oznajmić Danielowi to, „ co zostało napisane w Księdze Prawdy”. Tutaj bardzo wyraźnie jest powiedziane, że Michał jest „księciem” Izraela, czyli pełni rolę zwycięskiego obrońcy i opiekuna tego narodu. Z kolei występujące wyrażenie „Księga Prawdy” jest określeniem pisma o Boskim autorytecie, opisuje wolę  Bożą, która dotyczy ostatnich wydarzeń historii świata i Izraela.

Jeszcze bardziej rola Michała jako opiekuna i obrońcy Izraela uwidacznia się  w 12, 1-3.

Anioł-interpretator zapowiada: „ W tym czasie powstanie Michał, wielki książę, opiekun synów twojego narodu. Będzie to czas ucisku, jakiego nie było, odkąd naród istnieje, aż do tego czasu” (12,1). Wyrażenie „ w tym czasie”, oznacza: w czasie ostatecznej walki dobra ze złem, które reprezentuje inwazja Antiocha IV Epifanesa, zwłaszcza wszczęte przez niego prześladowanie Izraelitów i zbezczeszczenie Świątyni, stają się przełomem, po którym nastąpi wybawienie pochodzące od Boga i ocalenie tych, którzy okazali się Bogu wierni.

W świetle powyższych paraleli wydaje się słusznym stwierdzenie, że rola Michała Archanioła nie ogranicza się jedynie do wymiaru „militarnego”, ale obejmuje także aspekt „jurydyczny”.  Walka, której przewodzi Michał, ma charakter sądu, a zwycięstwo w tej walce staje się równocześnie ukaraniem tych, którzy z nim walczą, a więc tych, którzy sprzeciwiają się Bogu, zarówno istot niebiańskich, jak i ludzi.

Moment, w którym dokona się decydujący przełom w historii jest określony jako „czas ucisku”.

Ma on znaczenie nie tylko dla narodu Izraela, ale również dla historii całego świata, będzie to czas „jakiego nie było od [początku] istnienia narodu, aż do tego czasu”. „Czas ucisku” będzie okresem inauguracji ostatecznego zwycięstwa Boga nad złem: „w tym czasie naród twój dostąpi zbawienia”, a stanie się to za sprawą ich opiekuna i obrońcy Michała Archanioła.

Według Księgi Daniela zmartwychwstaną ludzie wierni Bogu „do wiecznego życia”, a przeciwnicy Boga – „ku hańbie, ku wiecznej odrazie”. Zmartwychwstanie sprawiedliwych nie będzie powrotem do poprzedniego ziemskiego, cielesnego życia, lecz będzie to nowe życie, przemienione, niebieskie, w jakieś mierze Boskie. Przeciwieństwem do uwielbienia ciał sprawiedliwych będzie niewypowiedziana brzydota odrzuconych, wzbudzająca odrazę podobną do tej – jak powie prorok Izajasz – jaką budzą trupy toczone przez robactwo u bram miasta. To wszystko zakłada oczywiście wcześniejszy sąd Boży nad wskrzeszonymi. Szczególna nagroda czeka tych, którzy skorzystali z Bożego Prawa, oraz którzy słowem i przykładem przywiedli wielu do sprawiedliwości.

Podsumowując, Michał Archanioł, jeden z najgodniejszych aniołów, wielki książę, wkracza w dzieje świata i Izraela, a także z niebywałym oddaniem wykonuje Boże zamysły i wyroki.

 

Nauczanie Ojców Kościoła

 na temat św. Michała Archanioła

 

Św. Michał był jednym z archaniołów, nazywanym księciem aniołów i narodu izraelskiego, jego obrońcą, przewodnikiem i opiekunem, jednym z pierwszych książąt niebieskich, wodzem wojska niebieskiego, walczącym z duchami ciemności i spierającym się z diabłem o ciało Mojżesza, protektorem kościoła i przeciwnikiem Szatana, wielkim liturgiem, szczególnym zaufanym Boga, przedkładającym Mu ludzkie modlitwy i błagania, dzierżącym klucze do nieba, orędownikiem i aniołem sprawiedliwości, wprowadzającym dusze zmarłych do nieba, orędownikiem i aniołem strażnikiem raju i aniołem ważącym dusze podczas Sądu Ostatecznego; te właśnie elementy i wyrażenia powtarzać się będą w wypowiedziach Ojców Kościoła na jego temat.

Hermas (połowa II wieku)

„Ten Anioł  Wielki i pełen chwały to Michał. On ma władzę nad tym ludem i nim rządzi. On daje im prawa i wkłada je w serca wierzących. Dlatego też sprowadza tych, których obdarzyłem, aby się przekonać, czy je zachowali.”

Archanioł Michał jest tu nazwany „wielkim i pełnym chwały” aniołem sprawującym władzę i opiekę nad ludem izraelskim, któremu on nadał Prawo i czuwa nad jego przestrzeganiem. Treść ta pokrywa się całkowicie z Biblią i tradycją żydowską, według której Prawo Przymierza pochodzi wprawdzie z ręki Boga, ale przekazane zostało Izraelowi przez Michała Archanioła, który odgrywa rolę podobną od Syna Bożego. Hermas uczy również, że święty Michał staje przy łożu śmierci tych, którzy w życiu zachowywali przykazania Boskie, a po śmierci wyznacza im miejsca, jakie mają zająć. Św. Michał waży dusze zmarłych.

Tertulian (+220)

Wspomina Michała Archanioła przy zwalczaniu doketycznej nauki Apellesa, że Chrystus nosił na ziemi ciało anioła, bo w Biblii nazywany jest „Aniołem wielkiej rady”. Dowodząc, że Chrystus został tak nazwany tylko przenośnie, z racji pełnionej funkcji, podobnie jak Michał, a nie według natury: nie przybrał On ciała od aniołów, bo nie aniołów miał zbawić, ale prawdziwe ciało ludzkie, bo miał odkupić człowieka.

Orygenes (+254)

„Nie wolno mniemać, iż całkiem przypadkowo określonemu aniołowi powierzono określone obowiązki – np. Michałowi troskę o ludzkie modlitwy i błagania. Każdej istocie należącej do stanu archaniołów został nadany określony rodzaj powinności. Wszystko to, jak powiedziałem, nie zostało ustalone przypadkowo i mimochodem, lecz zgodnie z najwłaściwszym i najsprawiedliwszym wyrokiem Bożym, wszystko zostało uregulowane stosownie do zasług z wyroku i aprobatą Boga.”

Orygenes zaznacza, że z imionami zarówno u aniołów jak i u ludzi wiążą się pewne określone, wyznaczone przez Boga zadania do wykonania. Michałowi Archaniołowi przypisuje „troskę o ludzkie modlitwy i błagania”, czyli kapłańską funkcję prezentowania ich Bogu.

„mag nie może wzywać Michała, ani Rafaela ani Gabriela (…),

bo w archaniołach przebywa Chrystus jaśniej i wyraźniej.”

Chrześcijanom, zdaniem Orygenesa, nie wolno uprawiać magii, bo sługami magów są aniołowie -odstępcy i demony. Natomiast Chrystus jako Bóg jest obecny we wszystkich ludziach i aniołach.

→ Reasumując Michał Archanioł nazywany jest aniołem Stworzycielem, nie zmienia swej postaci, nie może być wzywany przez magów, jest czczony przez chrześcijan, a Bóg mieszka w nim w sposób specjalny.

Dydym Aleksandryjski (+ 398)

„Święty Michale, wybrany najwyższym wyrokiem Bożym do przewodzenia bezcielesnym wojskom, zostałeś uhonorowany jakby duchowym przymierzem, i jesteś miłą wonią przenajświętszej Pani wszystkich rzeczy – miłościwej Trójcy.”

Informuje o modlitwach pod wezwaniem św. Michała Archanioła, by za jego wstawiennictwem wypraszać sobie u Boga łaski, a nawet oczarowany jego kultem pozwala sobie na uroczystą apostrofę pod jego adresem, w której Michała nazywa „wodzem bezcielesnych wojsk i miłą wonią”.

Jan Chryzostom (+407)

„Wydaje mi się, że mówi tak dlatego, by pokazać prorokowi, że on rzeczy zakazanych, bezprawnych i wymuszonych, nawet od aniołów nie może wymusić. Dlatego też i Michał nie zaraz od początku przyszedł z pomocą, lecz dopiero potem, aby ich pouczyć, że niegodni powrotu są ci, którzy później do ojczyzny wrócili. Aniołowie doznają krzywdy. I mnie tam pozostawili, abym przekonywał i powstrzymywał. A który tego rodzaju anioł, gdy słyszy, że Bóg daje łaskę, będzie się sprzeciwiał?”

Złotousty Kaznodzieja wyjaśnia, dlaczego archanioł Michał przyszedł Danielowi z pomocą dopiero po dwudziestu dniach: dlatego, że nawet od anioła nie można wymagać, by się angażował w sprawy zakazane i bezprawne, tj. powrót przewrotnych Izraelitów do ojczyzny. Michał przybył z pomocą z opóźnieniem dlatego, by ich pouczyć, że są niegodni tego powrotu.

św. Hieronim ze Strydonu (+419)

„Michał, który się tłumaczy: «Któż jak Bóg», ta zaś interpretacja

imienia znaczy, że w Bogu jest prawdziwe lekarstwo”

 „Medad znaczy mierzenie, Michał – Któż jak Bóg”

Św. Hieronim wyjaśnił etymologię imienia Michał, a objaśniając przypisywane mu tradycyjnie patronactwo nad narodem izraelskim dodał, że jest on również mścicielem jego grzechów i niegodziwości, modli się i prosi o miłosierdzie dla niego, a także stawia go za przykład do naśladowania.

Jan Kasjan (+435)

„Takich słów nie użyto by w stosunku do Archanioła Gabriela czy Michała, a nawet w stosunku do jakiegokolwiek dobrego człowieka. Jest więc oczywiste, że nazwanie kogoś wężem i porównanie ze zwierzętami nie wskazuje na anielską godność, lecz na hańbę grzechu.”

Jan Kasjan stwierdza, że nikt nie odważyłby się nazwać wężem Archaniołów, a nawet dobrego człowieka, bo to ubliżałoby ich godności. Michał Archanioł jest tu zatem uosobieniem dobrej postaci.

 Teodoret (+466)

„Archanioł bowiem, któremu powierzona jest, jak mówi Daniel opieka nad wami, powstanie, aby wspomagać tych, którzy wtedy będą walczyć. A stanie się to jasne nawet dla niewykształconych, również z innej interpretacji.”

Michał, według Teodoreta, ma czuwać przy końcu świata, by szalejący wówczas Antychryst nie przeszkodził Eliaszowi w zapowiedzeniu ponownego przyjścia Chrystusa i w zbawieniu Żydów.

Pseudo-Dionizy Aeropagita (V/VI wiek)

„Mówi się w Piśmie również o tym, że Michał był przywódcą ludu żydowskiego, wyraźnie wskazując, że jest jedna Opatrzność dla wszystkich, osadzona ponadsubstancjalnie nad całością potęg niewidzialnych i widzialnych i że Aniołowie postawieni na czele każdego narodu, w takim stopniu, w jakim mogą, wynoszą tych, którzy z własnej chęci za nimi podążają do tejże Opatrzności jako do ich własnego Pryncypium.”

Pseudo-Dionizy udowadniając, że Boża Opatrzność czuwa nad wszystkim, przypomina, że Bóg czyni to poprzez swoich aniołów, którym powierzył poszczególne narody, a naród żydowski Michałowi Archaniołowi, który stał się jakby jego przywódcą.

Teodozjusz (+566)

„Kim są ci wybrańcy, którzy tam usiedli, by ucztować z Michałem Archaniołem? Posłuchaj mnie, a przedstawię ci ich: są to Adam, Set, Henoch, Matuzalem, Noe, Abraham, Izaak, Jakub, Józef, Mojżesz, Aaron, Jozue, Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Salomon, Ezechiel, Izajasz, Jeremiasz, Ananiasz, Miszael, Eliasz i pozostali prorocy, kapłan Zachariasz, Jan Chrzciciel, dwunastu Apostołów, św. Szczepan, stary mąż i święty kapłan Symeon oraz cała armia świętych i sprawiedliwych. Jaki jednak mam pożytek, wymieniając tylko te ziemskie postacie? Przecież w owym miejscu jest i Bóg chwały ze wszystkimi zastępami niebios, aniołami, archaniołami, cherubinami i serafinami.”

To te prawie wszystkie wymienione wyżej postacie biblijne, pyta po kolei kaznodzieja, czy i dlaczego się cieszą ze święta Michała, one zaś odpowiadają twierdząco, przypominając jakiś trudny moment ze swojego życia, kiedy on i w jakich okolicznościach przyszedł im z pomocą. Szczepan odpowiedział: „Tak, cieszę się, bo kiedy rzucano na mnie kamieniami, zobaczyłem niebiosa otwarte, a Michał Archanioł i wszyscy aniołowie wpatrywali się w naszego Pana Jezusa Chrystusa stojąc po prawej ręce Boga Ojca”. Natomiast z pozostałych odpowiedzi dowiadujemy się, że Michał Archanioł prosił Boga, by podarował nieposłuszeństwo Adamowi, skierował modlitwy Matuzalema do Boga, by obdarzył go długim życiem; prowadził arkę Noego; razem z Gabrielem był pod drzewem Abrahama w Mamre; pomagał Salomonowi w budowie świątyni; wspomagał w śpiewaniu i graniu Dawida; sprawił, że Józef stał się rządcą Egiptu itd.

„ Nie jest on dowódcą jednej tylko kompanii, ale jest postawiony nad wszystkimi zastępami nieba i nad każdą istotą zgodnie z zaleceniem Boga; stoi nie po lewej, ale po prawej ręce Boga i wstawia się u Niego przez cały czas za rodzajem ludzkim. Kim jest zatem ten otaczany tak wielką czcią i chwałą? – Posłuchaj, jest to Michał, potężny archanioł zastępów niebieskich. (…) Kim jest ten, w którym aniołowie i armie pokładają nadzieję i którego święto dziś z nim obchodzą? – To jest Michał, którego Bóg ustanowił wielkim rządcą nad całym swoim królestwem. Kim jest ten, ze względu na którego wszyscy pracujący w świecie przerywają swoją pracę i obchodzą dziś jego święto? – Jest to Michał,  który zarządza mieszkańcami nieba, który wyzwolił ludy ziemi i który z racji swej wielkiej miłości do nas wspomina o nas przed Bogiem naszym Stwórcą.” 

Widać z powyższego, jak wiele funkcji przypisywano Michałowi Archaniołowi w ludowej pobożności i jak wielką wagę przywiązywano do obchodzenia jego święta.

Prymazjusz z Hadrumetum ( 2 połowa VI wieku)

Archanioł wspomaga wiernych, modląc się za Kościół pielgrzymujący i broniąc przed diabelskimi zakusami. Biskup zaznacza, że już samo imię Michał, oznaczające etymologicznie pomoc Bożą, wskazuje na jego tego rodzaju zasadniczą funkcję, interpretację zaś swoją wspiera dobranymi wypowiedziami biblijnymi oraz odwołuje się do tradycji.

Grzegorz Wielki (+604)

„Ten anioł, który mówił Danielowi o jeńcach narodu izraelskiego w Persji, uważany jest za jej przełożonego, Michał zaś jest ukazany jako przełożony tych, którzy z tego samego narodu pozostali w ziemi Judei.”

Papież tłumaczy, że poszczególnym aniołom powierzył Bóg pod opiekę konkretne narody, których interesy są często sprzeczne ze sobą: aniołowie, pomagając im i sprawując nad nimi opiekę, stają się ich przełożonymi – patronami, walczącymi o ich przeciwne sobie często sprawy i stąd walczą ze sobą.

Św. Izydor z Sewilli (+636)

„Michał tłumaczy się: «Któż jak Bóg». Kiedy bowiem gdzieś w świecie dzieje się coś o dziwnej mocy, posyłany jest tam ten archanioł: jego nazwa wywodzi się z samego jego działania, ponieważ nikt nie potrafi uczynić tego, co może uczynić Bóg.”

Św. Izydor, mówiąc o archaniołach, do których należy św. Michał, wywodzi i uzasadnia ich nazwę i zadania, podkreślając, że są oni najwyższymi posłańcami Bożymi, wyznaczanymi do najważniejszych misji i przekazywania najważniejszych wiadomości, posiadającymi także prywatne mówiące imiona, które określają ich zadania.

 

Katechizm Kościoła Katolickiego

„Nasz Kochany Papież, Jan Paweł II, dał nam wspaniałe dzieło, w którym wiarę stuleci wyjaśniono w sposób syntetyczny: Katechizm Kościoła Katolickiego.” – tak o Katechizmie Kościoła Katolickiego wypowiedział się papież Benedykt XVI. W tym dziele występuje mowa o Aniołach, czyli również o naszym Patronie Św. Michale Archaniele.

Aniołowie

KKK 328 – 336

328 Istnienie istot duchowych, niecielesnych, które Pismo Święte nazywa zazwyczaj aniołami, jest prawdą wiary. Świadectwo Pisma świętego jest tak oczywiste, jak jednomyślność Tradycji.

329 Święty Augustyn mówi na ich temat: „«Anioł» oznacza funkcję, nie naturę. Pytasz, jak nazywa się ta natura? – Duch. pytasz o funkcję? – Anioł. Przez to, czym jest, jest duchem, a przez to, co wypełnia, jest aniołem”. W całym swoim bycie aniołowie są sługami i wysłannikami Boga. Ponieważ zawsze kontemplują „oblicze Ojca… który jest w niebie” (Mt 18,10), są wykonawcami Jego rozkazów, „by słuchać głosu Jego słowa” (Ps 103,20).

330 Jako stworzenia czysto duchowe aniołowie posiadają rozum i wolę: są stworzeniami osobowymi i nieśmiertelnymi. przewyższają doskonałością wszystkie stworzenia widzialne. Świadczy o tym blask ich chwały.

331 Chrystus stanowi centrum świata anielskiego. Aniołowie należą do Niego: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim…” (Mt 25,31). Należą do Niego, ponieważ zostali stworzeni przez Niego i dla Niego: „Bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone” (Kol 1,16). W jeszcze większym stopniu należą do Niego, ponieważ uczynił ich posłańcami swojego zamysłu zbawienia: „Czyż nie są oni wszyscy duchami przeznaczonymi do usług, posyłanymi na pomoc tym, którzy mają posiąść zbawienie?” (Hbr 1,14).

332 Aniołowie są obecni od chwili stworzenia (por. Hi 38,7) i w ciągu całej

historii zbawienia, zwiastując z daleka i z bliska to zbawienie oraz służąc wypełnieniu zamysłu Bożego. Oto niektóre przykłady: zamykają raj ziemski (por. Rdz 3,24), chronią Lota (por. Rdz 19), ratują Hagar i jej dziecko (por. Rdz 21,17), powstrzymują rękę Abrahama (por. Rdz 22,11), pośredniczą w przekazywaniu Prawa (por. Dz 7,53), prowadzą lud Boży (por. Wj 23,20-23), zwiastują narodziny (por. Sdz 13) i powołania (por. 6,11-24; Iz 6,6), towarzyszą prorokom (por. 1Krl 19,5). Wreszcie anioł Gabriel zwiastuje narodzenie Poprzednika oraz narodzenie samego Jezusa (por.Łk 1,11.26).

333 Życie Słowa Wcielonego, od Wcielenia do Wniebowstąpienia, jest otoczone adoracją i służbą aniołów. Gdy Bóg „wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niech Mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży” (Hbr 1,6). Ich śpiew uwielbienia przy narodzeniu Chrystusa nie przestał rozbrzmiewać w uwielbieniu Kościoła: „Chwała Bogu…” (Łk 2,14). Aniołowie strzegą Jezusa w dzieciństwie, służą Mu na pustyni, umacniają Go w agonii i mogliby ocalić Go z ręki nieprzyjaciół, jak kiedyś Izraela. Aniołowie także „ewangelizują”, głosząc Dobrą Nowinę Wcielenia i Zmartwychwstania Chrystusa. Będą obecni w czasie powrotu Chrystusa, który zapowiadają, służąc Mu podczas sądu.

334 W taki sam sposób całe życie Kościoła korzysta z tajemniczej i potężnej pomocy aniołów.

335 W liturgii Kościół łączy się z aniołami, by uwielbiać trzykroć świętego Boga; przywołuje ich obecność w liturgii pogrzebowej (w pieśni In paradisum deducant te angeli… – „Niech aniołowie zawiodą cię do raju…” lub w „Hymnie cherubinów” w liturgii bizantyjskiej) oraz czci szczególnie pamięć niektórych aniołów (św. Michała, św. Gabriela, św. Rafała, Aniołów Stróżów).

336 Życie ludzkie od początku aż do śmierci jest otoczone opieką i wstawiennictwem aniołów. „Każdy wierny ma u swego boku anioła jako opiekuna i stróża, by prowadził go do życia”. Już na ziemi życie chrześcijańskie uczestniczy – przez wiarę – w błogosławionej wspólnocie aniołów i ludzi, zjednoczonych w Bogu.

W skrócie:

350 Aniołowie są stworzeniami  duchowymi, które nieustannie wielbią Boga i służą Jego zbawczym zamysłom  wobec innych stworzeń: „Ad omnia bona nostra cooperantur angeli” –  „Aniołowie współdziałają we wszystkim, co dla nas dobre”.

351 Aniołowie otaczają Chrystusa, swego Pana. Służą Mu w szczególny sposób w wypełnianiu Jego zbawczej misji wobec ludzi.

352 Kościół czci aniołów, którzy pomagają mu w jego ziemskiej pielgrzymce i opiekują się wszystkimi ludźmi.

 

Aniołowie w nauczaniu Namiestników Chrystusa

Papież św. Leon I

„Nie martw się niepotrzebnie, zaprzyjaźnij się z Aniołami i będziesz miał ich pomoc.”

Zaprzyjaźnij się z aniołami – to rada, którą, św. Leon papież daje każdemu z nas. Jeśli zaprzyjaźnimy się z aniołami – a przecież to nic trudnego – otrzymamy niezliczone łaski, które w przeciwnym razie nigdy nie byłyby nam dane. Anielscy przyjaciele będą nas osłaniać i chronić od zła, chorób i wypadków, których sami prawdopodobnie nie potrafilibyśmy uniknąć.

Papież Leon XIII

W latach osiemdziesiątych XIX wieku papież Leon XIII napisał modlitwę do św. Michała Archanioła. Jest ona pokłosiem wizji, jaką miał ówczesny biskup Rzymu, w której ukazała mu się rozmowa Chrystusa z szatanem. Zły duch twierdził wtedy, że w ciągu stu lat uda mu się zniszczyć Kościół. Papież nakazał wtedy odmawianie tej modlitwy po tzw. Mszy św. cichej. Św. Michał Archanioł jest bowiem posłany przez Boga do wykonywania zadań specjalnych. Jednym z nich jest wstawianie się przed Bogiem za ludźmi. Możemy powiedzieć, że jest on Aniołem Stróżem nas wszystkich.

Papież Pius XI

Szczególnie polecał oddanie anielskiej opiece pewnym grupom ludzi, takim jak misjonarze, nuncjusze apostolscy, nauczyciele i harcerze. W pięknej mowie z 1923 roku do harcerzy katolickich papież powiedział: „… my zawsze zalecamy harcerzom oddanie się opiece aniołów. Harcerz jest często zdany na swoje siły i środki. Niech nie zapomina zatem, że ma przewodnika niebieskiego, że Anioł Boży czuwa nad nim. Ta myśl da mu odwagę i ufność w cenne wsparcie”.

Papież Pius XII

a) Pius XII nazywany «Pastor angelicus»; w swojej encyklice Humani generis powoływał się na aniołów i zachęcał do zażyłej z nimi relacji. Papież ten ukazywał w swoim nauczaniu znaczenie i rolę niebieskich duchów w duchowym życiu wiernych:

– wielka jest pomoc, którą aniołowie ofiarują ludziom we wzrastaniu w świętości;

– ważne jest, by wyostrzać zmysły na świat rzeczy niewidzialnych;

– dostrzeganie konieczności poznawania swojego anioła już na tym świecie

b) Pius XII: „Nie możemy rozstać się z wami (…), by wam nie udzielić zachęty, byście budzili i ożywiali w sobie to upodobanie do świata niewidzialnego, który was otacza, «gdyż to co widzialne, przemija, to zaś co nie widzialne, trwa wiecznie» (2Kor 4,18) – i byście pielęgnowali w sobie poufałe obcowanie z aniołami, którzy ustawicznie troszczą się o nasze zbawienie i uświęcenie. Bóg chce, byście z aniołami zażywali szczęśliwej wieczności: starajcie się już teraz ich poznać”.

c) Pius XII tłumaczy: „Kościół w rzeszy świętych, których czci, daje swoim wiernym opiekunów w zależności od ich stanu i wieku. Wiecie o tym, drodzy młodzi małżonkowie; ale być może będziecie zaskoczeni, że dzisiaj pragniemy oddać was w opiekę Michała archanioła. (…) Jak bardzo, drodzy małżonkowie, powinniście doceniać jego opiekę i pomoc dla dusz, którym zgodnie z prawami Stwórcy, przygotowujecie cielesne mieszkanie na tym świecie (…). Święty Michał będzie was też wspierał w waszej misji rodzicielskiej, troszczył się o was i o wasze dzieci”

d) papież Pius XII był szczególnie oddany Archaniołowi Michałowi, którego w 1949 roku ustanowił patronem i opiekunem radiologów i radioterapeutów. Także papież ogłosił Michała Archanioła patronem porządku i bezpieczeństwa publicznego we Włoszech: „Nie ma nikogo, kto byłby bardziej odpowiedni i zdolny do tego, by zachować bezpieczeństwo publiczne, niż Książę niebieski z armii anielskiej, jakim jest na przykład Archanioł Michał, gdyż posiada on siłę przeciwko mocom ciemności”.

 

Papież Paweł VI

Papież, który kontynuował i doprowadził do końca etapy soboru. Jeśli chodzi o fakt, że II Sobór Watykański poruszał w niewielkim stopniu sprawę aniołów i demonów, to działo się tak dlatego, że jego założenie było przede wszystkim kościelno-duszpasterskie, a nie dogmatyczne; jednakże nie brakuje tam wzmianek o tym, że aniołowie są czczeni przez chrześcijan (Lumen gentium, 50); przypominając o tym, że duchy niebieskie przyjdą z Chrystusem w chwale (Lumen gentium, 49) i pozwala dostrzec, że Maryja została nad nich wywyższona (Lumen gentium, 61).

Papież Jan Paweł I

Prowadził Kościół tylko przez 33 dni (zmarł w nocy z 28 na 29 września, w Święto Trzech Archaniołów), lecz gdy był patriarchą Wenecji, stwierdził, że aniołowie są „wielkimi niewiadomymi naszych czasów” i dodał: „Byłoby natomiast właściwym częściej o nich wspominać jako o urzędnikach opatrzności (Bożej) podczas sprawowania ludzkiej władzy”.

Papież św. Jan Paweł II

  1. Z Pisma Świętego wynika, że aniołowie, będąc stworzeniami czysto duchowymi, jawią się w naszej refleksji jako szczególne urzeczywistnienie „obrazu Boga”, który jest najdoskonalszym Duchem, o czym mówi sam Jezus zwracając się do Samarytanki: „Bóg jest duchem” (J 4,24). Z tego punktu widzenia aniołowie są stworzeniami najbliższymi postaci Bożej. Nazwa, używana w Piśmie Świętym dla ich określenia, wskazuje na to, że Objawienie uwydatnia przede wszystkim ich zadania wobec ludzi: anioł (angelus) oznacza „zwiastuna”. Hebrajskie malak, używane w Starym Testamencie, oznacza raczej „posła” czy „ambasadora”. Funkcją aniołów, stworzeń duchowych, jest pośredniczenie pomiędzy Bogiem a ludźmi. List do Hebrajczyków mówi w związku z tym, że Chrystus otrzymał „imię”, a zatem stał się znacznie wyższym pośrednikiem aniżeli aniołowie (por. Hbr 1,4).

Jeśli chodzi o ponowne przyjście Chrystusa, czyli o Paruzję, wszyscy synoptycy zapisują, iż „Syn Człowieczy […] przyjdzie w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi” (Mk 8,38; podobnie Mt 16,27; Mt 25,31 w przypowieści o sądzie ostatecznym; Łk 9,26; podobnie też św. Paweł, 2 Tes 1,7). Można powiedzieć, że aniołowie jako czyste duchy uczestnicząc — w sobie właściwy sposób — w świętości samego Boga, otaczają w kluczowych momentach Chrystusa i towarzyszą Jego zbawczemu posłannictwu wobec ludzi. W taki właśnie sposób mówi o nich cała Tradycja i zwyczajne nauczanie Kościoła, przypisując aniołom ów szczególny charakter i ową funkcję mesjańskiego posłannictwa.

Stwórca „rzeczy niewidzialnych”: Aniołów

Katecheza Jana Pawła II w cyklu „Wiara w Boga, Stworzyciela rzeczy widzialnych i niewidzialnych”

Audiencja generalna, środa, 30 lipca 1986

  1. Wiara Kościoła, oprócz istnienia aniołów, uznaje pewne charakterystyczne cechy ich natury. To, że świat anielski jest natury czysto duchowej, oznacza przede wszystkim ich niematerialność i nieśmiertelność. Aniołowie nie są „ciałem” (nawet jeśli ze względu na misję pełnioną wobec człowieka „przyjmują” w pewnych momentach postać widzialną), a zatem nie odnosi się do nich to prawo zniszczalności, które jest udziałem całego świata materialnego. Chrystus powie kiedyś, odwołując się do życia przyszłego po zmartwychwstaniu ciał: „umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom” (Łk 20,36).

Uczestnicząc w życiu Trójcy poprzez światło chwały, aniołowie są — wedle świadectwa Objawienia — powołani także do tego, aby w momentach określonych planem Bożej Opatrzności uczestniczyć w dziejach zbawienia ludzi. „Czyż nie są oni wszyscy duchami przeznaczonymi do usług, posłanymi na pomoc tym, którzy mają posiąść zbawienie?” — pyta autor Listu do Hebrajczyków (1,14). W to wierzy i tego naucza Kościół, w oparciu o Pismo Święte, z którego dowiadujemy się, iż zadaniem dobrych aniołów jest ochrona ludzi i troska o ich zbawienie.

Kościół wyznaje wiarę w aniołów jako stróżów człowieka, czcząc ich w liturgii specjalnym świętem i zalecając częstą do nich modlitwę, np. inwokację „Aniele Boży”. Modlitwa ta czyni, zda się, cenny użytek ze słów św. Bazylego: „Każdy wierny ma przy sobie anioła jako wychowawcę i pasterza, aby prowadził go do życia”.

Michał archanioł (por. Dn 10,13.20; Ap 12,7; Jud 9). Imię jego wyraża to, co stanowi poniekąd o istocie całego anielskiego świata dobrych duchów. Micha-El znaczy bowiem: „Któż jak Bóg”, zawiera się więc w tym imieniu jakby echo owego zbawczego wyboru, dzięki któremu aniołowie „widzą oblicze Ojca”, który jest w niebie.

Udział Aniołów w dziejach zbawienia

Katecheza Jana Pawła II w cyklu „Wiara w Boga, Stworzyciela rzeczy widzialnych i niewidzialnych”
Audiencja generalna, środa, 6 sierpnia 1986

Święty Jan Paweł II, odwiedzając sanktuarium św. Michała Archanioła na górze Gargano, 24 maja 1987 roku, przypomniał rolę św. Michała w Kościele i świecie. Stwierdził, że przybył na Gargano, „aby uczcić i błagać św. Michała Archanioła, ażeby ochraniał i bronił Święty Kościół, w momencie kiedy jest trudno dawać autentyczne świadectwo chrześcijańskie bez kompromisów i przystosowań… Jest on przedstawiony w Biblii jako wielki bojownik przeciw Smokowi, przywódcy Demonów. Czytamy w Apokalipsie: Nastała więc wojna na niebie. Ta walka przeciwko Demonowi, która cechuje postać Archanioła Michała, jest aktualna również dzisiaj, ponieważ demon wciąż jest żywy i działający w świecie.”

W dniu 24 kwietnia 1994 roku, podczas modlitwy Regina Coeli, św. Jan Paweł II mówił: „Chociaż w obecnej sytuacji nie odmawia się już tej modlitwy pod koniec celebracji eucharystycznej, zapraszam was wszystkich, abyście jej nie zapomnieli, abyście ją odmawiali, aby otrzymać pomoc w walce przeciw siłom ciemności i przeciw duchowi tego świata”.

Papież Benedykt XVI

„Aniołowie usługują Jezusowi, który z pewnością stoi wyżej od nich i jego godność jest tutaj, w Ewangelii, wyrażona w sposób jasny, choć dyskretny. Istotnie, również w sytuacji skrajnego ubóstwa i pokory, gdy jest kuszony przez Szatana, pozostaje Synem Bożym, Mesjaszem, Panem”. „Prośmy ich – podsumował papież owego 1 marca 2009 – szczególnie dziś, aby czuwali nade mną i nad współpracownikami Kurii Rzymskiej, którzy tego popołudnia, jak co roku, rozpoczną tydzień ćwiczeń duchowych. Maryjo, Królowo Aniołów, módl się za nami!”.

Papież Franciszek

Papież zachęcił, aby modlić się do archaniołów Michała, Gabriela i Rafała, a także odmawiać „piękną modlitwę do archanioła Michała, żeby nadal walczył w obronie największej tajemnicy ludzkości: że Słowo stało się ciałem, że On umarł i zmartwychwstał. To jest nasz skarb. Niech Michał nadal walczy, aby jej strzec”.

 

Parafie pw. św. Michała Archanioła w Diecezji Bydgoskiej

 

 

debowo-sw-michal            debowo-sw-michal1

 

  1. Dębowo – Parafia pw. św. Michała Archanioła

Witryna: http://www.parafia-debowo.pl

Adres: ul. Bohaterów 8 Dębowo

kujawsko-pomorskie 89-110 Sadki

Dekanat: Nakło

Kilka słów o wnętrzu świątyni: znajdujące się we wnętrzu świątyni dwa obrazy są dziełem artysty malarza z Kalisza, Kościelniaka. Obraz w ołtarzu głównym prezentuje: walkę świętego Michała Archanioła ze złym duchem.

Charakterystyczne jest ujęcie mocy piekielnej: w herbie ma ona sierp i młot. Kopia jego już złamana. Broni się przed ciosem ostatnim tarczą. Wierni, tłumacząc myśl artysty – malarza, odnajdywali w treści tego dzieła walkę komunizmu z chrystianizmem. W ołtarzu głównym umieszczony jest również obraz Matki Bożej Częstochowskiej.

Odrobina informacji o historii parafii: parafię w Dębowie ufundował w roku 1372 właściciel jednej części Dębowa, Sędziwój Pałuka z Szubina, wojewoda kaliski, starosta generalny Wielkopolski. Na początku świątynia była drewniana. W roku 1804 z własnych funduszy rozpoczęto w Dębowie, w miejscu starej drewnianej świątyni, budowę kościoła murowanego. Następnie w roku 1934 ks. Kazimierz Kaczmarkiewicz, proboszcz Dębowskiej parafii, rozpoczął budowę nowego kościoła. Bryłę nowego kościoła dobudowano do starego kościoła, który w nowo budowanym stał się boczną kaplicą. Nowo wybudowany kościół, był w dniu 2 października 1938 roku konsekrowany przez Prymasa Polski Kardynała Augusta Hlonda.

Wspólnoty parafialne: Liturgiczna Służba Ołtarza, Żywy Różaniec, Grupa Modlitewna św. Ojca Pio, Rady parafialne  takie jak Rada Ekonomiczna oraz Rada Duszpasterska.

 

 

2. Wtelno – Parafia pw. św. Michała Archanioła

 

Adres: ul. Kościelna 2    86-011 Wtelno

Data utworzenia parafii: 1876r.

Dekanat: Białe Błota

wtelno-sw-michal    wtelno-sw-michal1

Na obszarze parafii leżą miejscowości z gminy Koronowo: Bytkowice, Gościeradz, Morzewiec, Tryszczyn i Wtelno oraz Nowa Ruda i Szczutki z gminy Sicienko.

Historia ks. Jana Hamerskiego – proboszcza parafii, mianowanego w 1916r.

Ksiądz Jan Hamerski w swojej parafii zachęcał do wstępowania do Bractwa Różańcowego, do aktywnego udziału w Bractwie Trzeźwości i Apostolstwie Modlitwy. Opiekował się młodzieżą, czego przejawem było założenie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Żeńskiej. Świadkowie przypominają, że był dla młodzieży prawdziwym przyjacielem i jako dobry przyjaciel dużo od niej wymagał.

Ówczesny biskup diecezjalny Stanisław Wojciech Okoniewski mianował go dziekanem fordońskim. Urząd ten pełnił w latach 1937-1939. Jako działacz narodowy i patriota Sługa Boży był przewodniczącym Polskiej Rady Ludowej w Wtelnie, należał do Powiatowej Rady Ludowej w Bydgoszczy.

Brał aktywny udział w życiu politycznym, był członkiem Sejmiku Powiatowego w Bydgoszczy. Opiekował się licznymi organizacjami społecznymi, m.in. w swojej parafii działał w Kółku Rolniczym. Za działalność patriotyczną ks. Jan Hamerski został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a także Krzyżem Niepodległości, Odznaką Frontu Pomorskiego oraz Wielkopolskiego Towarzystwa Kółek Rolniczych.

Tak rozliczną działalność księdza proboszcza w Wtelnie przerwała II wojna światowa. Sługa Boży we wrześniu 1939 r. został aresztowany przez Niemców, więziony w Byszewie, potem w Koronowie. Zaprowadzono go na miejsce egzekucji, gdzie już były wykopane rowy. „Wiedziałem, co mnie czeka – tłumaczył swoim parafianom po uwolnieniu. Poleciłem się Bożemu Miłosierdziu, gotując się na śmierć. Kiedy umieszczono mnie w rowie i miano dać salwę, poprosiłem jeszcze o chwilę czasu na modlitwę. Kiedy wyrazili na to zgodę, powtórzyłem głośno słowa Chrystusa: Boże, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią. Uderzyło to w sumienie jednego z nich i po rozmowie z innymi oprawcami podszedł do mnie i powiedział, że darują mi życie, ale muszę zniknąć, żeby nikt mnie nie widział. Odpowiedziałem, że ja samodzielnie mojej parafii nie opuszczę, bo Bóg mnie posłał i Bóg jedynie może mnie odwołać”.

Po tym wydarzeniu wielu parafian życzliwie namawiało swojego duszpasterza, aby się ukrył, on jednak wolał pozostać w parafii.

Ksiądz Hamerski został ponownie aresztowany 7 października 1939 r. i tego samego dnia zabity w lesie koło Tryszczyna. Po wojnie zwłoki Sługi Bożego ekshumowano i pochowano na cmentarzu we Wtelnie.

 

Sanktuarium św.  Michała Archanioła w Miejscu Piastowym

Powstałe w 1358 r. Miejsce, już 3 lata po objęciu parafii przez ks. Bronisława Markiewicza, który założył tu zakład wychowawczy i szkołę dla sierot, w 1895 r. otrzymało do nazwy przymiotnik Piastowe – od piastowania, synonimu wychowania.

michalici-miejsce-piastowe

Historia

Pod koniec XIX wieku ks. Bronisław Markiewicz otrzymał posiadłości od Jana Trzecieskiego (dziedzica tych posiadłości), na dzieło wychowawcze. Bardzo szybko zabrał się za pracę i postawił duży, drewniany dom dla sierot. Nie minęło wiele czasu, kiedy ruszyły prace przy domu murowanym, który dzisiaj określamy „Białym Domem”. W istocie jest to Dom Macierzysty Zgromadzenia św. Michała Archanioła – wybudowany w 1898 roku, poświęcony siedem lat później. Na przestrzeni lat mieściło się w nim wiele instytucji: zakład wychowawczy dla chłopców, Niższe Seminarium Duchowne, Kuria Generalna Zgromadzenia. Obecnie dom jest klasztorem, w którym żyją zakonnicy, jest tu księgarnia, muzeum misyjne, poradnia rodzinna i zaplecze duszpasterskie. Po prawej stronie znajdują się budynki szkolne, dawne warsztaty zakładowe, także zbudowane jeszcze za czasów ks. Markiewicza, na początku XX stulecia. Mieściły się tu: stolarnia, ślusarnia, galanteria skórkowa i drukarnia. Z zakładów wychowawczych w Miejscu Piastowym wyszło wielu znakomitych fachowców, którzy obok specjalizacji zawodowej zyskali formację chrześcijańską. Ich prace były podziwiane m.in. na krajowych wystawach w Poznaniu i Lwowie.

Świątynia

W latach 1931-1935 na miejsteckim wzgórzu powstał kościół zakonny pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła – poświęcony w 1935 roku, a konsekrowany w 1972. Podczas jednej z pielgrzymek do naszej Ojczyzny, w roku 1997, przybył do Miejsca Piastowego papież Jan Paweł II. Na frontonie kościoła widniały słowa przepowiedni Anioła Stróża Polski, zapamiętane i uwiecznione drukiem przez ks. Bronisława Markiewicza: „Polacy! Najwyżej Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego papieża”. Dziesięć lat później, w dniu 4 czerwca 2007 roku, metropolita przemyski abp Józef Michalik, wydał dekret, który podniósł kościół do rangi SANKTUARIUM ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA I BŁ. BRONISŁAWA MARKIEWICZA.            W głównej nawie prezbiterium widać figurę Matki Bożej Królowej Korony Polskiej. Po prawej stronie, patrząc na ołtarz, znajduje się ołtarz z relikwiami bł. Bronisława. Wykonana w brązie nastawa ołtarza przedstawia wielkiego Wychowawcę razem z grupą michalitek, michalitów i wychowanków. Jest także rzeźba św. Michała Archanioła widniejąca na górze frontowej ściany sanktuarium oraz dwa pomniki na placu: zaraz przy wjeździe z głównej ulicy – pomnik Anioła Stróża Polski, a nieco wyżej po lewej stronie – pomnik bł. Bronisława Markiewicza z wychowankiem. Wróćmy do sanktuarium. Po prawej stronie możemy zatrzymać się na chwilę osobistej modlitwy w kaplicy Matki Bożej Fatimskiej, gdzie znajduje się Jej cudowna figura ukoronowana przez metropolitę przemyskiego abpa Adama Szala koronami papieskimi 11 czerwca 2017 roku. Przy placu przed sanktuarium znajduje się Ołtarz Fatimski, powstały w latach 80-tych poprzedniego stulecia.

 

michalici1                             michalici2

 

 

Zgromadzenie Księży Michalitów

Wspólnota kapłanów i braci zakonnych, która wypełnia wyjątkową misję:

PROWADZI LUDZI DO BOGA

Cele zgromadzenia

  • uwielbienie Boga
  • dobro Kościoła
  • uświęcenie własne

Posługa Michalitów

  1. Duszpasterstwo parafialne, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb dzieci, młodzieży i ubogich rodzin
  2. Oratoria
  3. Instytucje wychowawcze, w tym szkoły i domy dziecka
  4. Ewangelizacja poprzez środki społecznego przekazu: druk książek, czasopism, działalność wydawnicza i multimedialna.
  5. Misje zagraniczne

Działalność zgromadzenia koncentruje się na pracy wychowawczej wśród dzieci i młodzieży szczególnie zaniedbanej moralnie i materialnie. Zgromadzenie prowadzi kilka domów dziecka oraz oratoria, w których dzieci otrzymują pomoc w nauce, w rozwiązywaniu własnych problemów wychowawczych, a często także posiłek. Pracy wychowawczej służą liczne kolonie i obozy wakacyjne, różne grupy i ruchy działające przy placówkach zakonnych, praca katechetyczna i duszpastersko-rekolekcyjna. W pracy duszpasterskiej michalici starają się nieść ewangelię środowiskom szczególnie zaniedbanym religijnie. W działalności wychowawczej kładą nacisk na naukę pracowitości i oszczędności, wytrwałości, a także ukazywanie wartości i piękna życia, w którym człowiek stawia Boga na pierwszym miejscu. W celu ewangelizacji Zgromadzenie założyło Wydawnictwo Michalineum i wydaje czasopisma „Powściągliwość i Praca” oraz „Któż jak Bóg!”.

 

„Powściągliwość i Praca”– to hasło zaczerpnięte od św. Jana Bosko, ukazuje charyzmat i styl życia michalitów. Powściągliwość kształtuje nasze charaktery i pomaga przezwyciężyć to, co jest złego w naszym życiu. W parze z powściągliwością idzie praca w potrójnym wymiarze: duchowym, umysłowym i fizycznym.

„Któż jak Bóg!”- to zawołanie Św. Michała Archanioła patrona Zgromadzenia. Tak jak ich Patron, wyrażają podziw dla Boga i chcą być mu bezgranicznie wierni. W Bogu jest źródło naszej działalności oraz nasze zbawienie.

Parafie michalickie

Obecnym Ojcem Generałem Zgromadzenia jest ks. Dariusz Wilk, któremu XII Kapituła Generalna w maju 2022 r. powierzyła tę funkcję na kolejną, 6-letnią kadencję.

Na świecie Zgromadzenie prowadzi swoje placówki w wielu krajach, w tym w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Australii, Kanadzie, USA, Paragwaju, Argentynie, na Ukrainie, ArubieCuraçaoDominikanie i Puerto Rico.

Polsce Zgromadzenie posiada 13 domów zakonnych i prowadzi pracę duszpasterską w 19 parafiach, a za granicą 12 domów i 41 parafii.

Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz – założyciel Księży Michalitów

michalici-markiewicz  

13 lipca 1842

Urodził się w Pruchniku k/ Jarosławia, jako syn Jana i Marianny, miał dziesięcioro rodzeństwa i został wychowany w duchu pobożności, cierpliwości i pracowitości.

3 maja 1863

Markiewicz miał widzenie „niezwykłego młodzieńca” który przepowiedział wydarzenia z przyszłości, min. o kapłanie który będzie pracował jako wychowawca młodzieży i przyszłych kapłanów Jesień 1863 – wstępuje do Seminarium Duchownego w Przemyślu.

15 września 1867

Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze w Przemyślu z rąk Ordynariusza Ks. Biskupa Antoniego Monastyrskiego.

W latach 1867 – 1885

Pełnił posługę wikariusza w Harcie i przy katedrze w Przemyślu. Następnie studiował na Wydziale Filozofii na Uniwersytecie we Lwowie i w Krakowie. Z kolei był proboszczem w parafii Gać, a po prawie dwóch latach proboszczem w parafii Błażowa.

1 stycznia 1886

Rozpoczął nowicjat u Księży Salezjan w San Benigno Canavese koło Turynu.

5 marca 1887

Złożył profesję wieczysta na ręce Ks. Jana Bosko. Następnie pracował na terenie Włoch.

28 marca 1892

Jako członek Towarzystwa Salezjańskiego przybył do Miejsca, które wkrótce za staraniem Markiewicza otrzymało nazwę „Miejsce Piastowe”.

06 kwietnia 1892

Objął urząd proboszcza w parafii Miejsce. Obok pracy parafialnej zajął się wychowaniem opuszczonej młodzieży. Na wzór św. Jana Bosko rozpoczyna organizowanie Zakładu Wychowawczego na plebani.

29 września 1897

Po wizytacji Ks. Mojżesza Veronesiego – Salezjanina z Włoch i jego zaleceniach, Ks. Markiewicz wniósł do Ordynariatu Biskupiego w Przemyślu i do Ojca Świętego Leona XIII, prośbę o pozwolenie na założenie nowego Zgromadzenia zakonnego.

19 grudnia 1897

Został skreślony z listy członków Towarzystwa Salezjańskiego, odtąd pozostał pod jurysdykcją Biskupa Przemyskiego.

1898

W oczekiwaniu na kościelne zatwierdzenie Zgromadzenia zakłada świeckie stowarzyszenie „Towarzystwo Powściągliwość i Praca”, mające na celu wychowanie opuszczonych dzieci i młodzieży.

16 lipca 1898

Wydanie pierwszego numeru miesięcznika „Powściągliwość i Praca”.

2 sierpnia 1903

Markiewicz rozszerza swoją działalność i otwiera Zakład Wychowawczy w Pawlikowicach.

11 grudnia 1911

Markiewicz doznał udaru i z dnia na dzień jego stan się pogarszał, drugi atak miał miejsce 21 grudnia.

29 stycznia 1912

Świątobliwa śmierć Ks. Bronisława Markiewicza. Nie doczekał się kościelnego zatwierdzenia Zgromadzenia. Dokonało się to dopiero 29 września 1921 roku.

1 lutego 1912

Pogrzeb Ks. Bronisława Markiewicza w Miejscu Piastowym z udziałem Ks. Biskupa Karola Fischera.

8 grudnia 1958

Ks. Biskup Franciszek Barda zarządził wszczęcie procesu informacyjnego o beatyfikację Ojca Założyciela.

21 kwietnia 2004

Zatwierdzenie przez Komisję Lekarską nadzwyczajnego z medycznego punktu widzenia uzdrowienia (co do sposobu), przez przyczynę Sługi Bożego ks. Bronisława Markiewicza.

21 kwietnia 2004

Zatwierdzenie przez Komisję Lekarską nadzwyczajnego z medycznego punktu widzenia uzdrowienia (co do sposobu), przez przyczynę Sługi Bożego ks. Bronisława Markiewicza.
30 stycznia

Przypada liturgiczne wspomnienie bł. Bronisława Markiewicza, kapłana. Dla wspólnot michalickich, zgodnie z calendarium proprium, jest to święto.